فهرست

نمایی از استان

 

در فصل بهار كه موی گاوها می ريزد ، مقداری موی گاو و يك دانه سنگ كروی شكل ، به اندازۀ دانۀ انجير تهيه می كنند . با قرار دادن سنگ به داخل موی گاو آن را بين دو كف دست می مالند تا بصورت توپ كوچكی درآيد كه در مشت جا بگيرد ، سپس محيط آن را با ريسمان پشمی می بافند تا دوام بيشتری داشته باشد به اين وسيله اصطلاحاً ( گو ) يعنی توپ می گويند .
وسايل لازم :
گو (توپ ) يك عدد ، همچنين يك چوبدستی به طول يك متر كه ضخامت آن به  پنج سانتی متر می رسد ؛
تعداد بازيكنان :
حداقل سه نفر كه معمولاً با پای برهنه بازی می كنند . اين بازی خاص نوجوانان ، و جوانان و مردان است ؛
زمان بازی :
تمام روزهای سال به استثنای فصل زمستان ؛
هدف بازی :
جنگ و گريز و هدفگيری و جست و خيز ثانيه ای ، به منظور عدم اصابت توپ پرتاب شده به بدن بازيكن ، تقويت عضلات بدن بويژه پاها و محافظت از حملات ناگهانی دشمن و آمادگی برار حملۀ متقابل و موضعگيری به موقع .
شرح بازی :
نخست دو گروه به فاصله 40 متری جايگاهی به نام دَك ( dakk) قرار می گيرند . ياران هر دسته طبق روش معمول بازيها انتخاب می شوند و يك نفر را به عنوان گو واده (  gu vade ) انتخاب می كنند و بازی به دو صورت يه چو و يه گو و بگرو بيو آغاز می شود :
الف – يه چو و يه گو :
بازيكنان كه تعدادشان حداقل پنج نفر می باشد ، يك نفر را به عنوان ( گوواده ) انتخاب می كنند و دو :( دَك )  ، در فاصلۀ 40 تا 50 متری در نظر می گيرند . دستۀ بازنده در اطراف دك شماره يك مستقر می شوند و دستۀ آغاز كنندۀ بازی كه روی  دَك شماره دو هستند ، يكی يكی و به نوبت در حالی كه چوبدستی دارند ، روبه روی ( گوواده ) می ايستند و با چوبدست خود ضربه ای آرام به توپ ، كه در دست او می باشد وارد می كنند . بلافاصله گوواده ( گو واده يا توپ دهنده ، آن كه توپ را برای بازكنان به هوا می اندازد ، گو واده به جای داور هم می باشد ) توپ را به اندازۀ دلخواه بازيكن به هوا می اندازد ، همين كه توپ در حال سقوط در امتداد شانه قرار گرفت ، بازيكن با چوب دستر خود به آن ضربه و آن را به سوی دستۀ مقابل ، در هوا به حركت در می آورند .